Στίχος : outopios
Σ’ αυτό το θεατράκι που λένε ζωή
Τα χέρια κουνάω σαν βγω στην σκηνή.
Μα είναι δεμένα με ένα σχοινί
Μια μαριονέτα που έχει ψυχή.
Χαμένος για πάντα σε ρόλο φθαρμένο
Το κείμενο μου από άλλων γραμμένο.
Τα λόγια μου γράφουν, αυτά που θα πω
Κάνω να φύγω μα μένω εδώ.
Και 'γω και 'σεις σαν μαριονέτες
Για τους 'μεγάλους' εμείς υπηρέτες.
Τα χέρια κουνάμε, τι θέλεις πασά μου;
Μήπως να κάψεις τα όνειρα μου;
Μπορείς να τα κάψεις, αξία δεν έχουν
Σκαριά σαπισμένα και πια δεν αντέχουν
Μπορείς να τα κάψεις δεν έχουν πανιά
Κι' αν θα σαλπάρουνε θα πάν' στα ρηχά.
Πασά μου μεγάλε αυτό σου το λεει
Μια μαριονέτα που άλλο δεν κλαιει.
Τι θέλεις να κάνω, καλά να περάσεις
Να κάνω μια τούμπα για να γελάσεις;
Πασά μου εγώ δεν έχω απόψεις
Πάρε μαχαίρι αν θέλεις να κόψεις.
Την μαριονέτα που έχεις μπροστά σου
Μα αίμα λεκέ θα βρεις στα χαλιά σου.
on line
ΜΑΡΙΟΝΕΤΑ
ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΥ ΦΥΓΑΝ
Με πιάνει ζάλη
Και λέω όσα πια δεν λεν οι άλλοι.
Μόνος μου πάλι
Τραγούδια που θα μείνουν στο συρτάρι.
Με πιάνει ζάλη
Ιδέες και απόψεις στο κεφάλι.
Κοιτάζω πίσω
και βλέπω την ζωή μου με το κιάλι.
Με πιάνει ζάλη…
Πόσα δεν είπα;
Πάρε της σκέψεις μου, έλα και χτύπα.
Τώρα πονάω
Μα δε σταμάτησα, ποτέ μου να αγαπάω
Πες μου που πάω;
Σε ένα ταξίδι, μόνος μου, πως προχωράω;
Και συ που είσαι;
Πιες από το δάκρυ μου, την μοναξιά μου φτύσε.
Τώρα που είσαι;
Χρόνια που φύγαν
Τι έγινε; πως έγινε; Που πήγαν;
Τα ίδια πάλι
Διαβόλοι που ξυπνούν μες στο σκοτάδι.
Και συ πιο πίσω
Αφήνεις την ζωή μου να μισήσω.
Με πιάνει ζάλη
Για όλα αυτά που πια, ξανά δεν θα τα ζήσω.
Τι ν αγαπήσω;
Μ αφήνεις μόνο μου για να δακρύσω.
Κι αν θα λυγίσω
Με ξύδι τον Χριστό μου θα ποτίσω.
Και συ πιο πίσω…
Θα περιμένω
Ο μόνος επιβάτης σ ένα τρένο.
Πες μου να έρθω
Θα ψάξω θα με βρω θα με προσφέρω.
Σε ποια θυσία;
Να πω πως όλα ήτανε αστεία.
Γυρίζεις πλάτη
Μες την πληγή μου, ρίχνεις το αλάτι.
Θα περιμένω…
Χρόνια που φύγαν
Τι έγινε; πως έγινε; Που πήγαν;
Τα ίδια πάλι
Διαβόλοι που ξυπνούν μες στο σκοτάδι.
Σάββατο, Ιανουάριος 03, 2009
Μέσα σε δάκρυ το χαμόγελο μην κρύβεις
Στίχοι: outopios
Μέσα σε δάκρυ, το χαμόγελο μην κρύβεις
Σ’ αυτή την πόλη, κοίταξε να μην χαθείς.
Είναι οι δρόμοι, άγνωστη σε σένα
Και είναι εύκολο πολύ να μπερδευτείς.
Μ’ ένα βοριά, αέρα στα μαλλιά σου
Και ‘να φουλάρι στο λαιμό σου για στολίδι.
Νομίζεις πως θα αλλάξει, η καρδιά σου
Με την αγάπη, ασημένιο δαχτυλίδι.
Όταν θα έρθει, ο καιρός να μεγαλώσεις
Τότε θα δεις τα πράγματα αλλιώς.
Με όλα σου τα ναι, όταν μαλώσεις
Εσύ θα γίνεις, ο δικός σου αρχηγός.
Μέσα σε δάκρυ, το χαμόγελο μην πνίγεις
Αστό να ζήσει, μη το πολεμάς.
Δεν έχει δρόμο, εύκολο να πάρεις
Πρέπει το βήμα σου, να ξες που το πατάς.
Αυτό που κρύβει, η ζωή δεν θα το μάθεις
Παρά μονάχα όταν θέλει ο θεός.
Γι’ αυτό μην βιάζεσαι, γιατί μπορεί να πάθεις
Μπορεί ο δρόμος σου, να γίνει ένας γκρεμός
Όταν θα έρθει ο καιρός να μεγαλώσεις
Τότε θα δεις τα πράγματα αλλιώς
Με όλα σου τα ναι όταν μαλώσεις
Εσύ θα γίνεις ο δικός σου αρχηγός.
Σάββατο, Νοέμβριος 01, 2008
ΕΚΠΤΩΤΗ ΣΑΝ ΑΓΓΕΛΟΣ
Στίχος : outopios
Ξεκίνησες ένα πρωί απ το χωριό σου μόνη
Έψαξες για την ζωή μα χάθηκαν οι δρόμοι.
Και έτσι χαμένη τα γιατί απάντηση ζητούσαν
Τα όνειρα σου μες την βαλίτσα δεν χωρούσαν.
Άρχισες συμβιβασμούς και τα άφηνες απ έξω
Άδεια από όνειρα είπες δεν θα αντέξω.
Στο τέλος κίτρινη ζωή και λάθος η πορεία
Στα μάτια σου ανάμνηση θολή η επαρχία.
Και Δε μιλάς, τα λόγια χάνουν την αξία
Δε κοιτάς, στα μάτια γκρίζα η ευτυχία.
Σε ένα σενάριο που πρώτη εσύ διαβάζεις
Στη πόλη αυτή μόνη σου βουλιάζεις.
Ήθελες να αφήσεις την ζωή που σου χανε χαράξει
Αυτό που είχες στην ψυχή ήθελε να πετάξει.
Μα τα φτερά σου έσπασαν και έπεσες στο χώμα
Έκπτωτη σαν άγγελος σε λερωμένο στρώμα.
Σε αυτή την πόλη ο έρωτας την τιμή του έχει
Κοιτάζεις στο καθρέφτη σου και ένα δάκρυ τρέχει.
Κλαίς γιατί δεν ήθελες αυτή να ‘ναι η ζωή σου
Σε ξένα χάδια κι αγκαλιές άδειασες την ψυχή σου.
Και Δε μιλάς, τα λόγια χάνουν την αξία
Δε κοιτάς, στα μάτια γκρίζα η ευτυχία.
Σε ένα σενάριο που πρώτη εσύ διαβάζεις
Στη πόλη αυτή μόνη σου βουλιάζεις.
Κυριακή, Οκτώβριος 05, 2008
ΣΕ ΕΝΑ SHOW ΠΟΥ ΠΟΤΕ ΣΟΥ ΔΕΝ ΤΗΑ ΔΕΙΣ
Θα βρω το ρόλο και ποτέ σου ας μη ‘ρθεις.
Θα παίξω την μαγκιά σε μια κλωστή
Σ ένα κομμάτι σε μια χαμένη ηθική.
Κι αν δεν αντέξει και στα δύο αυτό κοπεί
Σε ένα ταξίδι σε μια χαμένη ανατροπή.
Θα βρω τον τρόπο η πληγή να μη φανεί
Σαν να ναι όνειρο μόλις φέξει να χαθεί.
Μα εγώ εδώ για σένα θα υπάρχω και θα ζω
Κι αν υπόσχομαι στο όνειρο πριν ξημερώσει.
Σε όλα αυτά που ποτέ μου δεν θα δω
Το κακό θα μάθει και θα νοιώσει……..
όλα αυτά που αγαπώ.
Σε ένα show που ποτέ σου δεν θα δεις
Τα μάτια μου θα είναι βουρκωμένα.
Θα είσαι ένας ακόμα θεατής
Μα δεν θα δεις αυτά που έχω υπόμενα.
Μες της καρδιάς μου της σελίδες της λευκές
Ανόητες αγάπες και άκυρα φιλιά.
Θα κάνουν την αγάτη να είναι με σκιές
Σε ένα ταξίδι που χει δρόμο με φωτιά.
Μα εγώ εδώ για σένα θα υπάρχω και θα ζω
Κι αν υπόσχομαι στο όνειρο πριν ξημερώσει.
Σε όλα αυτά που ποτέ μου δεν θα δω
Το κακό θα μάθει και θα νοιώσει……..
όλα αυτά που αγαπώ.
Κυριακή, Ιούλιος 20, 2008
ΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΔΕΝΤΡΟ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ
Κι έχει δυο μάτια αδειανά.
Γκρίζα θολά, πολλά κομμάτια
Στην μοναξιά της δε χωρά.
Κόσμος πολύς μα νοιώθει ξένη
Πόδια πατούν πολλά σ αυτή.
Μα είναι από πριν χαμένη
Να αναπνεύσει δεν μπορεί.
Το τελευταίο της το δέντρο
Είναι μικρό δε μεγαλώνει.
Μες τα τσιμέντα έχει ρίζα
Αυτή η πόλη το πληγώνει.
Φώτα πολλά - πολλά στολίδια
Κι όμως στο χάρτη δεν χωρά.
Η μοναξιά της στα σκουπίδια
Τα γκρίζα ρούχα της φορά.
Εμείς σκυφτοί μέσα στους δρόμους
Σε ένα αγώνα αντοχής.
Ξεχνάμε της ζωής τους νόμους
Το πράσινο της έξοχής.
Το τελευταίο της το δέντρο
Είναι μικρό δε μεγαλώνει.
Μες τα τσιμέντα έχει ρίζα
Αυτή η πόλη το πληγώνει.
Σάββατο, Ιούνιος 14, 2008
Ένα ταξίδι μακρινό στην ουτοπία
Σ’ ένα ταξίδι που δεν το γνωρίζεις.
Φεύγεις μακριά ποτέ δεν μένεις
Μ’ ένα καράβι όλο αρμενίζεις.
Ποτέ λιμάνι εσύ δεν πιάνεις
Πάντα μακριά θέλεις να φεύγεις.
Σαν κάτι να ‘χασες και να το ψάχνεις
Την μετριότητα την αποφεύγεις.
Ένα ταξίδι μακρινό, στην ουτοπία
Μ’ ένα κρυμμένο αχ μέσα στο βλέμμα.
Μόνη περνάς γκρίζα, θολά τοπία
Και λες πως δεν αντέχεις πια το ψέμα.
Σ’ έχουν ρωτήσει στην ψυχή τι έχεις;
Σ’ έχουν προδώσει ή έχεις προδώσει;
Και ‘συ που πια δεν το αντέχεις
Θέλεις να πάρεις γιατί έχεις δώσει.
Λες πως πια ξανά δεν θ’ αγαπήσεις
Πως στην καρδιά σου φώλιασε ο φόβος.
Θέλει η ψύχη σου τόσο να μισήσει
Μα δεν μπορεί την πιάνει τρόμος.
Ένα ταξίδι μακρινό, στην ουτοπία
Μ’ ένα κρυμμένο αχ μέσα στο βλέμμα.
Μόνη περνάς γκρίζα, θολά τοπία
Τετάρτη, Μάϊος 14, 2008
ΣΑΒΒΑΤΟ ΒΡΑΔΥ
Άλλο ένα βράδυ που η απουσία σε καλεί
Άλλο ένα βράδυ και εσύ δεν θα φανείς.
Σ’ ένα δωμάτιο που η ανάσα σου δε ζει
Ψάχνω μια έξοδο μα ο καπνός, είναι πολύς.
Άλλο ένα βράδυ και εσύ δεν θα φανείς.
Σαββάτο βράδυ το δωμάτιο μικρό
Η απουσία σου χωρά όμως σ’ αυτό.
Κι αυτό το βράδυ μου μιλάει η σιωπή
Λέει δεν θα ‘ρθεις κι ύστερα σιωπά κι αυτή.
Άλλο ένα βράδυ μου μιλάει η σιωπή.
Ξημερώνει και ακόμα να φανείς
Κοιτάζω δίπλα μου μα δίπλα μου κανείς.
Ένα τραγούδι στο ραδιόφωνο, κλαίει κι αυτό
Λέει πως τέλειωσε ξανά δεν θα σε δω
Λέει πως τέλειωσε δεν θα σαι πια εδώ.
Σαββάτο είναι ξημερώνει Κυριακή
Κοιτάζω γύρω μου και βλέπω μια μορφή.
Κλείνω τα μάτια μου και θέλω να χαθεί
Έχει τα μάτια σου μα αυτή δεν είσαι εσύ.
Σαββάτο είναι ξημερώνει Κυριακή.
Κ’ εγώ να ψάχνω τρόπο μες στην πόλη να χαθώ
Να κάνω βόλτες κι ας μη ξέρω που θα βγω.
Σε κάποια μέρη που δεν πήγαμε μαζί
Θέλω να πάω η μορφή σου να χαθεί
Θέλω να πάω η μορφή σου να χαθεί.
Ξημερώνει και ακόμα να φανείς
Κοιτάζω δίπλα μου μα δίπλα μου κανείς.
Ένα τραγούδι στο ραδιόφωνο, κλαίει κι αυτό
Λέει πως τέλειωσε ξανά δεν θα σε δω
Λέει πως τέλειωσε δεν θα σαι πια εδώ.
Κυριακή, Μάϊος 11, 2008
ΕΡΩΤΑΣ ΜΙΑΣ ΑΝΑΠΝΟΗΣ
Κ’ εγώ δεν ξέρω αν μπορώ να την παλέψω.
Κίτρινα χρώματα, φτιασίδια και μπαλώματα
Σε ένα ντεκόρ που ποτέ δεν θα χωνέψω.
Εσύ στα άσπρα σου τα ρούχα κρύβεις άστρα
Και να ραβδάκι στο κορμί σου ακουμπάει.
Μία μάγισσα κακιά δίνει το τέλος στην βραδιά
Και η αγάπη μέσα σε άνεμο σκορπάει.
Εγώ κοιτάζω της ζωής το μονοπάτι
Μα ακόμα σκέφτομαι το βήμα αν θα κάνω.
Μες του κυκλώνα βρίσκομαι το μάτι
Και λέω ότι αξίζει, έτσι να πεθάνω.
Το είδαμε στο σινεμά πως η ζωή μας δεν περνά
Άμα δεν ζήσουμε με ψεύτικες εικόνες.
Εκείνος ήρωας σωστός εκείνη σύντροφος πιστός
Της ζωής και της αγάπης δυο διαβάτες.
Εσύ φοράς για πανωφόρι ένα ψέμα
Μείνε γυμνή και έλα πιο κοντά μου.
Μη μιλήσεις, απλά κάνε ένα νεύμα
Έχω χώρο για εσένα στην βραδυά μου.
Εγώ κοιτάζω της ζωής το μονοπάτι
Μα ακόμα σκέφτομαι το βήμα αν θα κάνω.
Μες του κυκλώνα βρίσκομαι το μάτι
Και λέω ότι αξίζει, έτσι να πεθάνω.
Σάββατο, Μάϊος 10, 2008
ΤΟ ΤΑΒΕΡΝΑΚΙ
Ήτανε όμορφα εκείνο τον καιρό
Στο ταβερνάκι που ξενύχταγε η παρέα.
Τα χρόνια σου ήταν μόλις δεκαοχτώ
Και τα δικά μου ήταν δεκαεννέα.
Ήτανε όμορφα πολύ τότε θαρρώ
Στο ταβερνάκι, μέσ’ την αγκαλιά σου.
Πίναμε ούζο κι’ ήταν βράδυ Κυριακή
Είχανε μέλι το πιοτό και τα φιλιά σου.
Ρετσίνα ούζο και ρακί
Και κάπου-κάπου πίναμε κρασάκι.
Τα χρόνια φύγανε, άλλαξαν οι καιροί
Και της ταβέρνας έχει σβήσει το κεράκι.
Άραγε που ‘ναι ο Λεύτερης, η ζωή
Η Μαίρη, που ‘ναι ο Παναγιώτης;
Ίσως ακόμα και να ‘χουν παντρευτεί
Χαθήκαν όλοι, με το πέρασμα της Νιότης.
Ήτανε όμορφα τότε πολύ
Με ζέστη στης ταβέρνας την γωνία.
στο τζάμι έπεφτε σαν δάκρυ η βροχή
κι απ’ το Juke box ακούγαμε την ευδοκία.
Ήτανε όμορφα εκείνο τον καιρό
Στο ταβερνάκι που ξενύχταγε η παρέα.
Μες της ζωής χαθήκαν όλοι το ρυθμό
Και δεν θα μάθω από κανένα τώρα νέα.
Ρετσίνα ούζο και ρακί
Και κάπου-κάπου πίναμε κρασάκι.
Τα χρόνια φύγανε, άλλαξαν οι καιροί
Και της ταβέρνας έχει σβήσει το κεράκι.
Άραγε που ‘ναι ο Λεύτερης, η ζωή
Η Μαίρη, και ο Παναγιώτης;
Ίσως ακόμα και να έχουν παντρευτεί
Χαθήκαν όλοι, με το πέρασμα της Νιότης.
Τρίτη, Σεπτέμβριος 25, 2007
ΜΑΡΙΟΝΕΤΑ
Τα χέρια κουνάω σαν βγω στην σκηνή.
Μα είναι δεμένα με ένα σχοινί
Μια μαριονέτα που έχει ψυχή.
Χαμένος για πάντα σε ρόλο φθαρμένο
Το κείμενο μου από άλλων γραμμένο.
Τα λόγια μου γράφουν, αυτά που θα πω
Κάνω να φύγω μα μένω εδώ.
Και 'γω και 'σεις σαν μαριονέτες
Για τους 'μεγάλους' εμείς υπηρέτες.
Τα χέρια κουνάμε, τι θέλεις πασά μου;
Μήπως να κάψεις τα όνειρα μου;
Μπορείς να τα κάψεις, αξία δεν έχουν
Σκαριά σαπισμένα και πια δεν αντέχουν
Μπορείς να τα κάψεις δεν έχουν πανιά
Κι' αν θα σαλπάρουνε θα πάν' στα ρηχά.
Πασά μου μεγάλε αυτό σου το λεει
Μια μαριονέτα που άλλο δεν κλαιει.
Τι θέλεις να κάνω, καλά να περάσεις
Να κάνω μια τούμπα για να γελάσεις;
Πασά μου εγώ δεν έχω απόψεις
Πάρε μαχαίρι αν θέλεις να κόψεις.
Την μαριονέτα που έχεις μπροστά σου
Μα αίμα λεκέ θα βρεις στα χαλιά σου.
ΑΣΠΡΟΜΑΥΡΗ ΩΔΗ
Δεν ξέρω να παλεύω εγώ με τις σκιές
Στα νύχια σου η λεία στα χέρια μου πληγές.
Τα όνειρα τα μπέρδεψες με λόγια που δεν είπα
Στα μάτια σου η δύναμη χαμήλωστα και χτύπα.
Πως γίνετε απ’ την σιωπή να ακούγονται κραυγές;
Πως έγινε και γέμισα μέσα μου ενοχές;
Αφού πρώτη μίλησες εσύ με τον θεό
Μου έμεινε και διάλεξα τον διάολο εγώ.
Χορεύει μέσα μου αυτός και το μυαλό ορίζει
Παίρνει τα λάθη απ’ το χτες και όλο τα σκαλίζει.
Ψάχνω τον τρόπο να αμυνθώ τον διάολο να νικήσω
Να βρω το όπλο να σωθώ και το κακό να σβήσω.
Μα εγώ φοβάμαι της σκιές πώς να πολεμήσω;
Έχω στα μάτια μου ουρανό και πώς να σε μισήσω;
Θα μείνω με τον διάολο ως το πρωί μονάχος
Θα δω πιο είναι το σωστό και πιο είναι το λάθος.
Κι αν το ξημέρωμα που έρθει με βρει να σε μισώ
Αν το κακό νικήσει, καλύτερα μη ζω.
Αφού πρώτη μίλησες εσύ με τον θεό
Μου έμεινε και διάλεξα τον διάολο εγώ.
Χορεύει μέσα μου αυτός και το μυαλό ορίζει
Παίρνει τα λάθη απ’ το χτες και όλο τα σκαλίζει.
Ψάχνω τον τρόπο να αμυνθώ τον διάολο να νικήσω
Να βρω το όπλο να σωθώ και το κακό να σβήσω.
ΔΕΥΤΕΡΗ ΕΥΚΑΙΡΙΑ
Σ’ ένα παιχνίδι του μυαλού, στην άκρη της ζωή μου
Προσπάθησα να δω σωστά, το λάθος στην ψυχή μου.
Αφέθηκα χωρίς γιατί, δίχως αυτό να πρέπει
Σ’ ένα ασπρόμαυρο κελί, σε μια χαμένη σκέψη.
Σε ένα ρούχο μοναξιάς που ‘βαλα για καλό μου
Το βράδυ είχα έξοδο, εγώ και τ’ όνειρό μου.
Περπάτησα πήγα στο χθες, σε σκοτεινά δρομάκια
Εκεί το όνειρο γεννήθηκε, εδώ είναι κομμάτια.
Μα τα κομμάτια τα ένωσα, λείπει μονάχα ένα
Πρέπει να έρθεις να το ‘βρεις, ψάξε μέσα στο βλέμμα.
Μέσα στα μάτια αν θα δεις, θα βρεις ένα κομμάτι
Πάρτο στα χέρια κράτα το, δως του φιλί και χάδι.
Αν γεννηθεί απ την αρχή, εγώ δεν θα τα αφήσω
Κι αν πληγωθεί στο ορκίζομαι εμένα θα μισήσω.
Θα προτιμώ τα μάτια μου, να έχουνε πάντα δάκρυ
Παρά να δω το όνειρο ξανά, μπρος του γκρεμού την άκρη.
Την πρώτη εκείνη την φορά, το σβήσαμε από τον χάρτη
Τώρα που είναι η δεύτερη κάνε για κείνο κάτι.
Δως του πνοή και άνεμο για να πετάξει τώρα
Να ξες στον ουρανό δεν θα υπάρξει μπόρα.
Μα τα κομμάτια τα ένωσα, λείπει μονάχα ένα
Πρέπει να έρθεις να το ‘βρεις, ψάξε μέσα στο βλέμμα.
Μέσα στα μάτια αν θα δεις, θα βρεις ένα κομμάτι
Πάρτο στα χέρια κράτα το, δως του φιλί και χάδι.
ΕΝΑΣ ΓΕΡΙΚΟΣ ΨΙΘΥΡΟΣ
Βαθιά να σαλπάρω στον ωκεανό.
Στην πλώρη να έχω ένα δελφίνι
Αυτό να μου δείχνει τον προορισμό.
Λιμάνι για μένα δεν θέλω να έχει
Στο κύμα επάνω εγώ να πετώ.
Και κάθε που σβήνει ένα και φεύγει
Καινούργιο να βγαίνει και να τ΄αγαπώ.
Μα είμαι μια βάρκα παλιά που σαπίζει
Κουπιά πια δεν έχει, το κύμα φοβίζει.
Δεν θέλει φουρτούνες της έχει γνωρίσει
Σε λίγο ο ήλιος για μένα θα σβήσει.
Θα ήθελα να ‘μουν καράβι μεγάλο
Το κύμα να βλέπω και να γελώ.
Να ζω με φουρτούνες χωρίς να φοβάμαι
Την θάλασσα άγρια να την αγαπώ.
Κι’ όταν θα βρίσκω κάποιο λιμάνι
Να μένω σε κείνο για λίγο καιρό.
Κι’ ύστερα πάλι ξανά στις φουρτούνες
Να ψάχνω καινούργιο να βρίσκω σκοπό.
Μα είμαι μια βάρκα παλιά που σαπίζει
Κουπιά πια δεν έχει, το κύμα φοβίζει.
Δεν θέλει φουρτούνες της έχει γνωρίσει
Τώρα ο ήλιος, κι’ αυτός σε λίγο θα δύσει.
ΜΕ ΕΝΑ ΦΙΛΙ
Την νύχτα αυτή κοίτα την ώρα πού ναι βιαστική
Αχ πώς περνά; Θα φύγει θα ρθει το πρωί.
Φωτιά…
Που θα μείνω μ άδεια αγκαλιά
Μ’ άδεια καρδιά
Με ένα φιλί να μου στοιχειώνει την ψυχή
Ένα φιλί.
και συ που στον θεό μου είχες ορκιστεί
Με ένα φιλί την μοναξιά για φυλακή
Μου χτίζεις πριν να φέξει η αυγή, μια φυλακή..
Και ‘γώ που δε αντέχω κι’ απορώ
Μ’ ένα γιατί, μ’ ένα γιατί που δεν μπορώ
Μες το κελί, τα μάτια σου θα τ’ αγαπώ. Μες το κελί.
Την νύχτα αυτή, κοίτα το δάκρυ στην ψυχή
Αιμορραγεί, δεν έχει μείνει αντοχή.
Φωτιά….
Ένα μπουκάλι συντροφιά,
Παρηγοριά,
Ένα γιατί; Γιατί το όνειρό δε ζει
Ένα γιατί;
Και συ που στον θεό μου είχες ορκιστεί
Με ένα φιλί την μοναξιά για φυλακή
Μου χτίζεις πριν να φέξει η αυγή, μια φυλακή..
Και ‘γω που δε αντέχω κι’ απορώ
Μ’ ένα γιατί, μ’ ένα γιατί που δεν μπορώ
Μες το κελί, τα μάτια σου θα τ’ αγαπώ. Μες το κελί
ΠΑΛΙ ΕΣΥ
Πάλι εσύ, μου χτυπάς την πόρτα, πάλι εσύ
Μου ζητάς να σ’ αγαπήσω, πάλι εσύ.
Θέλεις παρέα να μου κρατήσεις
Και τις στιγμές μου να της γεμίσεις, πάλι εσύ.
Πάλι εσύ το μυαλό μου ορίζεις
Και τις νύχτες με δάκρυ γεμίζεις, πάλι εσύ.
Από το χέρι με πιάνεις, με θέλεις παρέα
Υψώνεις στον πόνο λευκή σημαία, πάλι εσύ.
Μα εγώ δεν θέλω, να σ’ έχω παρέα
Σε μισώ και σε φοβάμαι.
Μοναξιά μου σου κλείνω την πόρτα
Μοναξιά μου δεν σε λυπάμαι. Πάλι εσύ.
Πάλι εσύ, κι’ αυτό το βράδυ, πάλι εσύ
Μου ζητάς να σ’ αγκαλιάσω, πάλι εσύ.
Θέλεις μαζί σου για πάντα να ζήσω
Και την ζωή μου πίσω ν’ αφήσω, πάλι εσύ.
Πάλι εσύ στην πόρτα μου είσαι απ’ έξω
Αν σου ανοίξω δεν θα τ’ αντέξω, πάλι εσύ.
Θέλεις μαζί με σένα να κοιμάμαι
Να ξεχάσω θέλεις να μη θυμάμαι, πάλι εσύ.
Μα εγώ δεν θέλω να σ’ αγκαλιάσω
Σε μισώ και σε φοβάμαι.
Μοναξιά μου θέλω να αλλάξω
Μαζί με σένα, να μη κοιμάμαι. Πάλι εσύ.
ΣΕ ΑΛΩΝΕ ΔΟΣΜΕΝΗ
Σε μια σκέψη χάθηκα, σε μια στιγμή που φεύγει
Σε ένα όνειρο τρελό, που σαν τον ήλιο φέγγει.
Σκέφτηκα τα μάτια σου, να είναι δακρυσμένα
Και η καρδιά σου μάτια μου, να χτυπάει για μένα.
Εμάς τους δυό φαντάστικα, να ήμαστε ένα σώμα
Το εγώ το εσύ να γίνει εμείς, αγάπη σ’ ένα στρώμα.
Κι όλα αυτά σε μια στιγμή, σε μια χαμένη σκέψη
Το όνειρό γεννήθηκε, πως την καρδιά να κλέψει;
Δεν βρίσκει τρόπο να σου πει, όλα αυτά που θέλει
Μαλώνουνε μέσα του θαρρώ, τα θέλω με τα πρέπει.
Κι έτσι η σκέψη χάθηκε, το όνειρο κομμάτια
Κοιτάζει κάπου να κρυφτή, μα δε χωρά στα μάτια.
Γίνεται δάκρυ και φωτιά, που καίει τις ελπίδες
Το βιβλίο της αγάπης μου, έχει λευκές σελίδες.
Δεν έχει μέσα σ’ αγαπώ, δεν γράφει πως σε θέλω
Το βλέπω άδειο και πονώ, μα απόφαση το παίρνω.
Εμείς οι δυο θα μείνουμε, για πάντα δυό ξένοι
Θα γίνει η αγάπη μου βουβή, βουβή και θα σωπαίνει
Εσύ θα είσαι πάντοτε, σε άλωνε δοσμένη
Στα γελαστά τα μάτια σου, μια Παναγιά κρυμμένη.
Δεν βρίσκει τρόπο να σου πει, όλα αυτά που θέλει
Μαλώνουνε μέσα του θαρρώ, τα θέλω με τα πρέπει.
Κι έτσι η σκέψη χάθηκε, το όνειρο κομμάτια
Κοιτάζει κάπου να κρυφτή, μα δε χωρά στα μάτια.
Ο ΜΟΝΑΧΙΚΟΣ ΦΙΛΟΣ ΜΟΥ
Μία φορά και ένα καιρό ήταν ένας, που νόμιζε πως ζούσε
Σ’ ένα σπιτάκι φτωχικό, τίποτα δεν ζητούσε
Η μέρα τέλειωνε μ’ ένα κρασί, μ΄ ένα τσιγάρο σκέτο
Και στην καρδιά του είχε, ένα παλιό στιλέτο.
Τα μάτια του ήταν υγρά, ποτέ του δεν γελούσε
Στην μοναξιά του είχε κλειστεί και μόνος του μιλούσε.
Έλεγε για την μοίρα του, με δάκρυ στην ματιά
Σαν από πέτρα έμοιαζε, στα στήθια του η καρδιά.
Δεν ξέρω την αλήθεια, εγώ για την πω
Τι έκανε τον φίλο μας; τόσο μοναχικό.
Ίσως των πληγώσανε, μ’ ένα μεγάλο ψέμα
Για αυτό και τώρα πάγωσε, μέσα του το αίμα.
Δεν είχε φίλους και γνωστούς, δεν είχε μια αγάπη
Είχε στα στήθι του φωτιά, στο βλέμμα είχε δάκρυ.
Μα ένα βράδυ πήρε απόφαση, να αλλάξει την ζωή του
Φόρεσε τα καλά του, χάιδεψε την ψυχή του.
Βγήκε στους δρόμους μίλησε. Γίναν καινούργιοι φίλοι
Βρήκε φιλί δοκίμασε και γλύκανε τα χείλι.
Μα κάποια νύχτα κοίταξε, μέσα στον καθρέφτη
Το δάκρυ πάλι κύλησε, τον έρωτα είδε ψεύτη.
Μα τώρα την αλήθεια, εγώ θα σας την πω
Τι έκανε τον φίλο μας τόσο μοναχικό.
Χθες των εσταυρώσαμε, μ’ ένα μεγάλο ψέμα
σήμερα, στεφάνι αγκαθωτό του δώσαμε για στέμμα.
Τώρα όλοι θέλετε, να πάτε πιο κοντά του
Να τον αγκαλιάσετε, να μπείτε στην καρδιά του.
Λουλούδια να του στείλετε, ένα φιλί και χάδι
Μα εκείνος τώρα πέρασε, την πόρτα απ’ τον Άδη
Η καρδιά του τώρα έπαψε και άλλο δεν χτυπάει
Ήταν ένας άνθρωπος απλά, που έφυγε και πάει.
Ένα ταξίδι έκανε, σε εμάς, φέρνει το ρίγος
Μα ο κόσμος μας για εκείνωνε, ήταν μικρός και λίγος.
Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΤΟΥ ΑΛΗΤΗ
Το βράδυ εκείνο έβρεχε, πάγωνε ο αγέρας
Σ’ ένα δρομάκι σκοτεινό ο ήχος μιας φλογέρας.
Ένας ζητιάνος έπαιζε, τραγούδι λυπημένο
Των μεγαλύτερο καημό, είχε μελοποιημένο.
Είχε στα πόδια του πληγές κ’ ένα καρφί στην πλάτη
Ήταν αλήτης σήμερα μα χθες είχε παλάτι.
Των ρώτησα για να μου πει, ποια είχε ιστορία;
Μου είπε ότι γράφτηκε σ’ αυτήν την συνοικία.
Σ’ αυτό τον δρόμο τον μικρό, συνάντησε μια μέρα
Ένα κορίτσι όμορφο και του ‘πε καλημέρα.
Από τότε αχώριστοι, ήταν αυτοί οι δύο
Μα κάποια μέρα ξαφνικά είπανε το αντίο.
Τα δάκρυα του με βροχή στα μάτια μπερδεμένα
Τα όνειρα του ήτανε, στο δρόμο πετάμενα.
Τότε τον άγγιξα δειλά, στον ώμο και του είπα
Κατάλαβα τα δάκρυα σου και την αλήθεια βρήκα.
Για πες μου αποκρίθηκε εσύ που όλα τα ξέρεις
Ποια είναι η αλήθεια μου, αυτή που θα μου φέρεις;
Εσύ όλα τα πούλησες, του είπα για μια αγάπη
Για αυτό δεν έχεις πια χαρά και έχεις μόνο δάκρυ.
Σίγουρα πίστεψες στα μάτια της τα δύο
Γι’ αυτό εσύ δεν άντεξες ένα πικρό αντίο.
Μακάρι να τα ‘ναι αυτό και τώρα θα ‘μουν άλλος
Μ’ άλλος καημός δεν γίνετε στο κόσμο πιο μεγάλος.
Βλέπεις το καρφί που έχω εγώ στην πλάτη
Είναι μεγάλη η πληγή και συ ρίχνεις αλάτι.
Αυτή τώρα δεν ζει δεν είναι πια κοντά μου
Την πήρε ο Θεός μακριά – μακριά απ’ τα όνειρά μου.
Τότε ένα δάκρυ κύλησε κι απ’ τα δικά μου μάτια
Για του ζητιάνου τον καημό που πριν είχε παλάτια.
Συνέχισα τον δρόμο μου σκυφτός και πάγωνε ο αγέρας
Κάποια στιγμή σιώπησε, ο ήχος της φλογέρας.
Δεν γύρισα πίσω μου να δω, μα ξέρω τι ‘χε γίνει
Όταν μένει μόνη η καρδιά, σαν το κεράκι σβήνει.
Αυτός ήτανε λοιπόν, ο θάνατος του αλήτη
που τώρα πια από δίπλα του η αγάπη δε του λείπει.
ΜΙΑ ΚΙΘΑΡΑ ΞΕΚΟΥΡΔΙΣΤΗ
Από το παράθυρο κοιτάζω στον ουρανό
Έχει γίνει γκρίζος και με πληγώνει.
Πόσο μου λείπεις θέλω τώρα να σου πω
Η απουσία σου φονιάς που με σκοτώνει.
Μια κιθάρα ξεκούρδιστη
Ο καπνός παντού.
Στο δωμάτιο σύννεφα
Θυμωμένου ουρανού.
Μέσα στο σπίτι η υγρασία είναι παντού
Πάνω στους τοίχους στο κρεβάτι στο σαλόνι.
Κι είναι το χρώμα αυτό το γκρίζο του ουρανού
Που κάνει την ψυχή μου να βουρκώνει.
Μια κιθάρα ξεκούρδιστη
Ο καπνός παντού.
Στο δωμάτιο σύννεφα
Θυμωμένου ουρανού.
Και θέλω να σε δω τώρα για λίγο
Για μια στιγμή μονάχα όχι πιο πολύ.
να πω αυτά που θέλω και θα φύγω
λόγια που δεν έχω πει
Μια κιθάρα ξεκούρδιστη
Ο καπνός παντού.
Στο δωμάτιο σύννεφα
Θυμωμένου ουρανού.
ΘΑ ΓΥΡΙΣΕΙΣ
Στον καθρέφτη με κραγιόν αντίο έγραψες
με σημάδι των χειλιών σου τον υπέγραψες.
Πράγματα δικά σου στο συρτάρι, στην γωνία
Ένα ρίμελ σου και μια φωτογραφία.
Την κοιτάζω και σε βλέπω που γελούσες
Το μπλουζάκι σου το άσπρο που φορούσες.
Ένα δάκρυ απ’ τα μάτια μου κυλάει
Στο χαρτί επάνω σταματάει.
Κι’ όλο λεω πως μια μέρα θα γυρίσεις
Με ένα βλέμμα σου συγνώμη θα ζητήσεις.
Κάποια μέρα ξέρω μέσα σου θα νοιώσεις
Την ανάγκη να ‘ρθεις πίσω να με σώσεις.
Στον καθρέφτη το αντίο δυο κομμάτια
Και από πίσω βλέπω κόκκινα δυο μάτια.
Μα αυτό που με πληγώνει πιο πολύ
Το φιλί σου που το βλέπω στο γυαλί.
Στο συρτάρι θα γυρίσω το κλειδί
Και το γέλιο σου θα βάλω φυλακή.
Κι’ όσο περιμένω να γυρίσεις πίσω
Θα φοβάμαι την ζωή μου μη μισήσω.
Κι’ όλο λεω πως μια μέρα θα γυρίσεις
Με ένα βλέμμα σου συγνώμη θα ζητήσεις.
Κάποια μέρα ξέρω μέσα σου θα νοιώσεις
Την ανάγκη να ‘ρθεις πίσω να με σώσεις.
ΚΑΤΩ Η ΠΟΛΗ
Κάτω η πόλη αναπνέει βαριά
Είν’ οι δρόμοι βρεγμένοι, τα νερά θολά.
Και ‘γώ μόνος κοιτάω πίσω από ένα τζάμι
Την ζωή που κυλάει σαν να είναι ποτάμι.
Μέσα σε ένα πιθάρι είναι σαν να σε βάζουν
Σε ένα χώρο μικρό και να σε σκεπάζουν.
Και ‘συ τρόπο ψάχνεις να ανοίξεις το βήμα.
Μα το ξέρεις πως είσαι στην ζωή το θύμα.
Την αλήθεια την ξέρεις την αλήθεια την είδες
Δεν σου πάει ο κόσμος, δεν σου παν οι ελπίδες.
Μπαίνεις μέσα στο πλήθος και γυρίζεις την πλάτη
Στα ανθρωπάκια που ζούνε μέσα σε μια πλάνη.
Κάτω η πόλη αναπνέει βαριά
Ψάχνεις ανάσα να πάρεις μα ανάσα καμία.
Και φοβάσαι μην σε πάρει μακριά το ποτάμι
Τα μάτια σου κλείνεις σφίγγεις την παλάμη.
Γιατί ξέρεις πως είναι το παιχνίδι σικέ
Τα χαρτιά σου τα είδαν στο δικό σου καρέ.
Σε πουλήσανε φίλε μην ρωτάς το γιατί
Έτσι είναι ο κόσμος, έτσι είν’ η ζωή.
Την αλήθεια την ξέρεις την αλήθεια την είδες
Δεν σου πάει ο κόσμος, δεν σου παν οι ελπίδες.
Μπαίνεις μέσα στο πλήθος και γυρίζεις την πλάτη
Στα ανθρωπάκια που ζούνε μέσα σε μια πλάνη.
ΚΑΚΟΣ ΚΑΙΡΟΣ
Βοριάς φυσά μες την ψυχή μου
Κι αγέρας την παγώνει
Ο χειμώνας μάτια μου αυτός
Αρχίζει, δεν τελειώνει.
Χαράζει έρχεται πρωί
Μα εγώ έχω πάντα νύχτα
Κι αυτό το κίτρινο φιλί
Στα χείλι φέρνει πίκρα.
Αλλού εσύ εδώ εγώ
Ποια μάτια σου γελάνε.
Σε ποιόν μοιράζεις ουρανό
Και λέξεις που πουλάνε.
Τα λόγια σου θυμάμαι εκείνα
Που έλεγες τότε σε μένα.
Στα χείλι σου λέξεις φωτιά
Τους δυο, μας ‘καναν ένα.
Φυσά βοριάς φυσάει ο αγέρας
Χειμώνιασε και κάνει κρύο
Μετρώ εμάς ξανά μετράω
Το σύνολο μου βγαίνει δυο
Αλλού εσύ εδώ εγώ
Ποια μάτια σου γελάνε.
Σε ποιόν μοιράζεις ουρανό
Και λέξεις που πουλάνε.
ΑΓΓΕΛΟΣ
Στο όνειρο μου σε είδα ένα βράδυ
Μέσα στ’ άσπρα ντυμένη εσύ.
Σε είχα δει μέσα σε ένα τοπίο
Και γελούσες σαν να ‘σουν παιδί.
Σε είχα δει μέσα σε ένα τοπίο
Σαν να άρχιζε τότε η ζωή.
Από δίπλα σου είχες αγγέλους
Άγγελος ήσουν και ‘συ.
Μα ξυπνάω και είμαι ιδρωμένος
Στα δυο χείλι μου νοιώθω φιλί.
Είμαι μόνος μου και τρομαγμένος
Κάνει κρύο, που να ‘βρω ψυχή;
Και ξυπνάω είμαι ιδρωμένος
Νοιώθω μόνος μου λείπεις πολύ.
Μια σκέψη κάνω χαμένος
Μακάρι να ‘μασταν πάλι μαζί.
Σε είχα δει σε ουράνια πόλη
Όμορφη ήσουν πολύ.
Στα φτερά σου, χρυσή είχες σκόνη
Άγγελος σε ουράνια γη.
Σε είχα δει μέσα σε ένα τοπίο
Θεέ μου, είχες αγγέλου είχες μορφή.
το όνειρο μου να που τελειώνει
κρεβάτι άδειο, πονάω πολύ.
Μα ξυπνάω και είμαι ιδρωμένος
Στα δυο χείλι μου νοιώθω φιλί.
Είμαι μόνος μου και τρομαγμένος
Κάνει κρύο, που να ‘βρω ψυχή;
Και ξυπνάω είμαι ιδρωμένος
Νοιώθω μόνος μου λείπεις πολύ.
Μια σκέψη κάνω χαμένος
Μακάρι να ‘μασταν πάλι μαζί.
